Fotografowanie ślubów to duża odpowiedzialność i ogromne wyzwanie. Ślub to w końcu wyjątkowa okazja, a zdjęcia ślubne są pamiątką na całe życie.

Zdjęcia ślubne są specyficzną, delikatną i niełatwą materią. W fotografii ślubnej niezbędne są:

• duże wyczucie chwili,
• spostrzegawczość,
• umiejętność wychwytywania spośród natłoku ślubnych zdarzeń zabawnych, ciekawych sytuacji i uwiecznianie ich aparatem fotograficznym.

Jak zrobić wyjątkowe zdjęcia ślubne?

By twoje zdjęcia przypadły do gustu młodej parze, pamiętaj o kilku podstawowych zasadach:

1. Dokładnie przemyśl scenariusz sesji ślubnej oraz zasady, na jakich będziesz robić zdjęcia w urzędzie stanu cywilnego, w kościele, na weselu, etc.
2. Przedstaw swoją wizję parze młodej. Nie narzucaj swojego zdania. Dowiedz się czego oczekują nowożeńcy.
3. Zadbaj o miłą atmosferę w czasie sesji ślubnej.
4. Obejrzyj wcześniej salę weselną (to pomoże ci zaplanować twoją pracę).
5. Weź ze sobą zapasowy aparat, zapasowe obiektywy, baterie, kilka dodatkowych kart pamięci i lampę błyskową (użyj jej tylko w ostateczności). Przedmioty bywają złośliwe, ale ty nie możesz dać się zaskoczyć.
6. Rób jak najwięcej zdjęć niepozowanych, improwizowanych. Efekty mogą być naprawdę niesamowite.
7. Nie przestawaj obserwować.
8. Zwracaj uwagę na szczegóły, ale nie zapominaj też o bardziej ogólnych planach, by „złapać” w obiektywie jak największą liczbę gości naraz.

Pomysły na sesje ślubne

Prócz obfitej dokumentacji z urzędu stanu cywilnego czy kościoła i sali weselnej, nowożeńcy oczekują także pięknej, niezwykłej sesji ślubnej. Plenerowa sesja ślubna może odbyć się w dniu ślubu lub kilka dni po ślubie. Najważniejsza jest wygoda i dobre samopoczucie pary młodej, więc najczęściej lepszym rozwiązaniem jest zorganizowanie sesji już po ślubie.

Para młoda ma duże oczekiwania względem efektów twojej pracy. Musisz więc wyjść im naprzeciw i zrobić przemyślane i zarazem naturalne zdjęcia. Dobrze jest przedyskutować tę kwestię indywidualnie i nie trzymać się kurczowo z góry ustalonych schematów. Można jednak oprzeć się na kilku sprawdzonych pomysłach.

Oto i one:

• sesja ślubna w wesołym miasteczku
• sesja ślubna w parku miejskim
• sesja ślubna na plaży nad morzem
• sesja ślubna w starych, poprzemysłowych budynkach (cegielniach, zajezdniach, kopalniach, etc.)
• sesja stylizowana na lata 50.
• sesja ślubna w ruinach zamku
• ekstremalna sesja ślubna – zdjęcia pod wodą, w czasie lotu ze spadochronem

UWAGA!

Fotografia ślubna wymaga dużej koncentracji i wyklucza zabawę na weselu. Pomyśl o tym, zanim zgodzisz się na robienie zdjęć ślubnych swoim znajomym.

Lindbergh (właściwie Peter Brodbeck) urodził się 23 listopada 1944 roku w polskim Lesznie. Dzieciństwo spędził w Duisburgu, mieszczącym się w Zagłębiu Ruhry. W wieku 15 lat opuścił szkołę i rozpoczął pracę w lokalnym sklepie. Po odsłużeniu w wojsku podjął się lekcji sztuki w Niemczech, lecz szybko porzucił pomysł i udał się w podróż autostopem przez południe Francji, Hiszpanii i Maroko.

W 1969 roku w Krefeld, po dołączeniu do klasy malarstwa prowadzonej przez Gunthera C. Kirchbergera, niemieckiego malarza i profesora, wystawił swoje pierwsze prace. Jednak dopiero w 1971 roku zaczął interesować się fotografią, został uczniem Hansa Luxa i zajmował się fotografią reklamową.

Po oblikowaniu swoich pierwszych fotografii w magazynie „Stern” Lindbergh, w 1978 roku, przeniósł się do Paryża. Chciał skoncentrować się głównie na ekskluzywnej modzie, fotografując takie modelki jak Naomi Campbell, Cindy Crawford, Isabella Rossellini. Jego zdjęcia ukazywały się w „Vogue”, „Stern” i „Harper’s Bazaar”. Fotografował również Celine Dion do jej reklamy serii perfum.

Zajął się również reżyserią. W jego filmie dokumentalnym „Models: The Film” wystąpiły najbardziej znane nazwiska, jak Evangelista czy Crawford. Wydał również swoją pierwszą publikację – „10 Women by Peter Lindbergh”, czarno-białe portfolio dziesięciu najbardziej znanych kobiet. Do 2008 roku wydawnictwo sprzedało się w ponad 100 000 kopii. Dwukrotnie nazwany najlepszym fotografem, w 1995 i 1997 roku. Dwukrotnie jego zdjęcia pokazały się w prestiżowym kalendarzu dla mężczyzn Pirelli.

Jego twórczość zainspirowana jest wspomnianiami miejsc z dzieciństwa, gdzie dorastał w niesamowitym kontraście przyrody i cywilizacji – fabryk. Jak wielu znanych fotografów zaczynał od malarstwa, wyrabiając swój kunszt. Pracował przy wielu kampaniach reklamowych czołowych domów mody. Starał się wychodzić poza komercję fotografując minimalistyczne portrety modelek na tle ciemnych i budzących grozę maszyn fabrycznych. Wyciągał na wierzch całą prawdziwość z modelek, dzięki czemu jego zdjęcia były i są zawsze szczere. To modelki i ich emocje były zawsze głównym motywem jego zdjęć, ubrania i makijaż natomiast schodziły zawsze na dalszy plan. Fotografował głównie w czerni i bieli, czyniąc swoje zdjęcia bardziej prawdziwymi.

To właśnie Lindbergh, na początku lat 90-tych, pomógł stworzyć fenomen supermodelek.

W młodości Testino chciał zostać księdzem. Nie był zbyt popularny w szkole. Studiował ekonomię, a na terenie uczelni znany był z noszenia różowych spodni i butów na platformach. W 1976 roku wyjechał do Londynu i rozpoczął studia fotograficzne. Mieszkał w pomieszczeniu poszpitalnym i ledwo wiązał koniec z końcem. Aby zarobić, pracował jako kelner. Wtedy także zafarbował włosy na kolor różowy.

Obecnie jest najbardziej opłacanym fotografem. Jego serie zdjęć znaleźć można było w tak prestiżowych magazynach jak „Vogue” czy „Vanity Fair”. Fotograłował m.in. księżną Dianę, księżną Walii, czy takie aktorki jak Cameron Diaz, Catherinę Zeta-Jones, Julię Roberts, modelki takie jak Claudia Schiffer czy Kate Moss. Jest osobistym fotografem brytyjskiej rodziny królewskiej. Miał także wkład w powstanie projektów graficznych firm Burberry, Gucci, Dolce&Gabbana. Jego wystawy oglądać można na całym świecie.

W 2002 roku można było oglądać jedną z wystaw w Londynie, w „The National Portrait Gallery”, zatytułowaną po prostu „Portrety”. Jest to jego najsławniejsza wystawa fotograficzna pokazywana w Milanie, Edynburgu, Tokio i Meksyku.

Na przestrzeni życia Testino został nagrodzony wieloma nagrodami za pracę i akcje charytatywne.

Jest również ambasadorem międzynarodowej organizacji non-profit Save the Children niosącej pomoc humanitarną. Udało mu się dzięki temu zebrać pieniądze na budowę placu zabaw przed moskiewskim szpitalem, specjalnie dla dzieci chorych na raka. Otworzył także w Limie centrum pomocy dla ofiar trzęsienia ziemi z 2007 roku. Testino uważa, że dzięki pomocy innym sam czuje się lepiej i lżej, dlatego też nie szczędzi pieniędzy i chęci. Dla jednej z takich akcji wystawił na aukcję jedną z fotografii księżnej Diany, sprzedała się za 100 000 funtów.

W 2008 wydał bal mający na celu zbiórkę pieniędzy dla chorych na AIDS, ponieważ wielu z jego przyjaciół zmarło na tę właśnie chorobę.

W 2011 roku mija 30-lecie jego pracy. El Museo del Bario, najsławniejsze i najbardziej cenione muzeum kultury łacińskiej w USA, uhonorowało go 26 maja 2011 nagrodą za całokształt twórczości. Całe wydarzenie miało również na celu zbiórkę charytatywną, gdyż ceny biletów wahały się od 1 do 2,5 tys. dolarów. Na uroczystości zobaczyć można było również wystawę zdjęć Testino.

Pierwsze prace fotograficzne, które z powodzeniem zaliczyć możemy do gatunku fotografii mody pochodzą już z końca XIX wieku. Kluczowe dla fotografii mody okazało się być jednak drugie dziesięciolecie XX wieku. Wtedy to w znacznym stopniu udoskonalono techniki drukarskie, dzięki czemu magazyny, takie jak „Vogue” czy „Vanity Fair”, mogły drukować na swych łamach, w miejsce ilustracji graficznych, zdjęcia.

Charakterystyka fotografii mody

Głównym zadaniem fotografii mody jest (i zawsze było) przede wszystkim wydobycie piękna modelek czy modeli. To oni bowiem, swoją urodą i stylem, mają przyciągnąć uwagę obserwatorów do prezentowanych ubrań, dodatków, etc. Jak ujął to jeden z bardziej znanych współcześnie fotografów mody, Solve Sundsbo: „można mieć dobry pomysł, ale i tak najbardziej liczy się to, by osoba, którą się fotografuje, wyglądała olśniewająco. Nieważne jak wspaniała jest moda, którą prezentuje – jeśli modelka na zdjęciach wygląda okropnie – nikt ponownie nie zatrudni fotografa. Nikt nie wynajmie kogoś, kto nie potrafi sfotografować modelki tak, by wyglądała pięknie”.

Zastosowanie zdjęć mody

Zdjęcia mody mają za zadanie reklamować określony towar – ubrania, buty, dodatki, biżuterię. Fotograf mody musi więc w taki sposób współpracować z modelkami i modelami, stylistami, fryzjerami, by osiągnąć perfekcyjny efekt końcowy. Jakość zdjęć mody powinna przełożyć się na sukces komercyjny (zarówno marki, jak i fotografa).

Jak zrobić zdjęcia mody?

Techniczne przygotowanie do fotografowania to dopiero połowa sukcesu w fotografii mody. Na drugą połowę składają się dobre pomysły i fotograficzna intuicja.

Kilka porad dla wszystkich, którzy zaczynają swą przygodę z fotografią mody:

1. Przeglądaj zdjęcia uznanych twórców, pozwól się inspirować.
2. Nie rezygnuj z żadnego pomysłu, który wpadnie ci do głowy. Zapisuj pomysły, rozwijaj je, poprawiaj. Nie zrażaj się niepowodzeniami.
3. Nie zamykaj się w studiu. Jak najwięcej korzystaj z naturalnego światła, rób zdjęcia w plenerach.
4. Spontaniczność jest dobra, ale nie pozostawiaj zbyt wiele przypadkowi. Przygotowuj się do sesji. Odwiedzaj miejsca, w których chcesz fotografować, wybierz odpowiednią porę dnia, oświetlenie, etc. Ułóż w głowie podstawowy scenariusz.
5. Korzystaj z pomocy ekspertów. W wielu miastach organizowane są specjalne warsztaty, na których będziesz mógł skonfrontować swoje doświadczenia z doświadczeniami profesjonalistów.

Wiodący fotografowie mody:

• John Akehurst
• Richard Bush
• Elaine Constantine
• Solve Sundsbo
• Steven Meisel
• Mario Testino
• David Sims
• Craig McDean
• Inez van Lamsweerde
• Vinoodh Matadin

Swoje pierwsze zdjęcie wykonał jako dziecko, fotografując swoją matkę, Helgę LaChapelle, na wakacjach w Puerto Rico. Mając 15 lat rzucił szkołę, gdzie często z niego szydzono i przeprowadził się do Nowego Jorku. Aby zarobić, w wieku 18 lat zaczął pracować jako chłopak do towarzystwa, do czego przyznał się dopiero w jednym z wywiadów dla CNN.

Jego pierwszą poważną pracą była praca w Studio 54. Tam też poznał Andy’ego Warhola, który zaoferował mu pracę jako fotograf w amerykańskim magazynie „Interview”. Oprócz tego LaChapelle pracował również dla tak prestiżowych magazynów, jak „Rolling Stone”, „Vogue” czy „Vanity Fair”.

Wydał cztery książki o swojej fotografii, zawierające surrealistyczne portrety takich gwiazd jak Shakira, Marilyn Manson, David Bowie, Cameron Diaz, Madonna czy sam Warhol.

LaChapelle zajmował się także reżyserią show Eltona Johna, „The Red Piano”, wystawianym w Las Vegas. Wykorzystano do tego technologię video na ekranie LED, czyniąc go najjaśniejszym i największym ekranem w historii.

Wyreżyserował również film dokumentalny „Rize”, o ulicznym stylu tańca zwanym „Krumping”, a także wiele reklam, dla takich marek jak Tommy Hilfiger, Nokia, L’Oreal czy Burger King. Zajął się również pięciominutową reklamą dla H&M, „Romeo i Julia” czy trailerami serialu „Lost” dla Channel 4.

W 2006 roku odwiesił aparat fotograficzny i wyjechał na swoją farmę na Haiti, z dala od zgiełku miast. W 2007 zaprezentował swoją serię fotografii pod nazwą „Przebudzony”, zainspirowaną powodziami oraz nieodłącznym połączeniem wody i religii. Niektóre zdjęcia obrazowały ludzi unoszących się na wodzie, jak ciała topielców, inne zaś – zalane muzea i katedry.

Jego zdjęcia są rozpoznawalne na całym świecie. Szokują, są odważne, czasem surrealistyczne i groteskowe. Jego portrety gwiazd są seksowne, potrafią zaszokować, jednak zamierzeniem LaChapella nie jest szokowanie. Jego celem jest zaciekawienie odbiorcy, sprawienie, że zatrzyma się właśnie na jego zdjęciach. Ważne jest wywołanie emocji. Jego fotografie zawierają trzy aspekty: poczucie humoru, świadomość społeczną i świadomość polityczną. To właśnie on namówił Courtney Love do pozowania w roli Marii Magdaleny, a Michaela Jacksona wcielenia się w rolę męczennika.

LaChapelle w swojej karierze zdobył wiele nagród, m.in. w 1995 roku dla „Najlepszego nowego fotografa roku” (amerykańskie i francuskie magazyny fotograficzne), w 1996 roku dla „Najlepszego fotografa roku” podczas VH1 Fashion Awards, nagroda dla najlepszego video muzycznego (video „Natural Blues” Mobiego) podczas gali MTV Video Awards czy w 2006 roku nagroda za wkład w eliminowanie homofobii na świecie.

Irving Penn uczył się w Philadelphia Museum School of Industrial Art. Studiował rysunek, malarstwo, grafikę i sztukę przemysłową. Początkowo interesował się malarstwem, jednak szansa pracy w charakterze fotografa w znanym czasopiśmie „Vogue”, zmieniła jego zainteresowania. Branżę zmienił w 1940 roku. Sesje zdjęciowe do pism o modzie w wykonaniu Penna były eleganckie, zimne oraz precyzyjne. Natomiast w portretach było tylko jednolite tło oraz naturalne oświetlenie. Penn często wykorzystywał również ciekawe rekwizyty i dodatki. Na jego zdjęcia widoczne są mocne kąty, pomysł na to zaczerpnął ze sztuki malarskiej, z dzieł m.in. Marcela Duchampa, Pabla Picassa oraz Igora Strawińskiego.

W 1950 roku wziął ślub z modelką Lisą Fonssagrives, goszczącą często na jego fotografiach. Doczekał się syna. Z czasem Irving Penn zyskał sławę i angażowano go przy sesjach dla najbardziej znanych gwiazd show-biznesu. Na swym koncie ma on jednak również portrety robotników z Nowego Jorku, Paryża i Londynu. Szczegółowy zbiór pracy Irvinga Penna znajduje się w Instytucie Sztuki w Chicago. Muzeum od 1996 roku oferuje podróż w czasie, właśnie w oparciu o fotografie Amerykanina.

Tematyka twórczości nigdy nie była jednolita, od mody po martwą naturę. Mimo to Irving Penn potrafił uchwycić unikatowe wartości, często nie dostrzegane przez innych artystów XX wieku. Potrafił zestawić ze sobą żywiołowość i abstrakcję w sposób niezwykle uporządkowany. Penn napisał kilka książek, m.in. „Notebook w Random”, gdzie zamieścił mnóstwo fotografii swojego autorstwa. Jego kariera trwała ponad pół wieku, przez ten czas stworzył tysiące znakomitych zdjęć. Jego styl uznawany jest za jedyny i niepowtarzalny w świecie fotografii artystycznej.

Annie Leibovitz wychowała się w wielodzietnej rodzinie. Ma pięcioro rodzeństwa. Ze względu na pracę ojca, pułkownika Sił Powietrznych USA, bardzo często przeprowadzała się.   Leibovitz  była silne związana z matką, nauczycielką tańca nowoczesnego. Już w wieku szklonym Annie Leibovitz wykazywała zainteresowanie sztuką. Dlatego też postanowiła kontynuować naukę w Instytucie Sztuki w San Francisco.

Przygoda z fotografią rozpoczęła się od rodzinnej sesji podczas pobytu na Filipinach. W kolejnych latach pracowała w różnych profesjach, m.in. w 1969 roku zajmowała się archeologią podczas badań naukowych w świątyni króla Salomona. Rok później zatrudniła się w nowo powstałym magazynie muzycznym „Rolling Stone”. Imponujące portfolio sprawiło, że została głównym fotografem w czasopiśmie. Tak rozpoczęła się jej kariera w branży.

W 1973 roku piastował już stanowisko dyrektora fotograficznego. Po dziesięciu latach zmieniła pismo na „Vanity Fair”, gdzie działała jako niezależny fotograf. W tym czasie zorganizowano również pierwszą wystawę prac Leibovitz, a w księgarniach pojawiła się jej pierwsza ksiązka. Później jej zdjęcia zdobiły prestiżowe magazyny jak „Time”, „Newsweek”, „New York Times”, „Life”, „Paris Match”, „London Independent Magazine” oraz „Stern”.

Anna Leibovitz  fotografowała gwiazdy muzyki oraz kina. Na jej zdjęciach zobaczyć można m.in. Johna Lennona, Demi Moore (słynna sesja ciążowa), Michaela Jacksona, Whoopi Goldberg oraz Meryl Streep. Zajmowała się też fotorelacjami z miejsc wydarzeń, np. z Sarajewa oraz tworzeniem kalendarz Pirelli w 2000 roku. W jej dorobku artystycznym jest też fotografia sportowa. Na Mistrzostwach Świata w Piłce Nożnej w 1986 roku była oficjalnym fotografem. Tę samą funkcję pełniła podczas Igrzysk Olimpijskich w Atlancie w 1996 roku.

Anna Leibovitz nie ukrywała swojej orientacji seksualnej. Już w latach osiemdziesiątych otwieracie mówiła, że jest lesbijką. Wówczas poznała też miłość swojego życia. Z pisarką Susan Sontag związana była aż do śmierci partnerki w 2004 roku. Leibovitz wydała kilka albumów, m.in. „Photographs 1970-1990”, „American Olympians”, „Women” oraz „American Music”.

Corinne Day zasłynęła dzięki sesjom zdjęciowym z Kate Moss. Na niektórych fotografiach szesnastoletnia wówczas modelka jest naga. Przede wszystkie jest jednak naturalna, radosna i swobodna. Zdjęcia Day przygotowywała na zlecenie brytyjskiego czasopisma o kulturze „Face”. Obecne prawo zabrania fotografowania aktów osób poniżej 18 roku życia. Prace Corinne Day trafiały na okładki magazynów. W 1993 roku Moss pojawiła się w  brytyjskim „Vogue’u”. Mówi się, że to właśnie Brytyjka odkryła gwiazdę modelingu i późniejszych skandali. Ich drogi ponownie spotkały się w 2007 roku. Wówczas Day dostała zlecenie przygotowania zdjęć Kate Moss do National Portrait Gallery.

Twórczość Day znacząco wpłynęła na postrzeganie i sposób wykonywania zdjęć w latach dziewięćdziesiątych. Zaliczana do kategorii samouków, charakteryzowała się odmiennym stylem i nietuzinkowym talentem. Wcześniej sesje fotograficzne w świecie mody opierały się na przepychu i doskonałości. Uwieczniane na obrazach kobiety, choć piękne, były bez skazy i bez wyrazu. Brytyjka całkowicie odrzuciła tę formę, tworząc zupełnie nowy rodzaj sztuki – kompletnie prostej, często czarnobiałej i niekomercyjnej. Prócz Kate Moss na zdjęciach Coranne Day można zobaczyć inne top modelki np. Freje Beha Erichsen i Darię Werbowy.

U Corinne Day wykryto guza mózgu. Na wieść o tym jej znajomi z branży modelingowej, w tym także Moss, zebrali ponad 100 tys. funtów na leczenie nowotworu. Ratunkiem miała być terapia w USA. Pieniądze zbierano podczas akcji Save the Day, na której można było wylicytować wiele wcześniej niepublikowanych fotografii autorstwa Corinne Day. Brytyjka zapisała się na kartach historii fotografii jako charyzmatyczny twórca oraz doskonała i naturalna modelka. Zmarła w Anglii po ciężkiej chorobie 27 sierpnia 2010 roku, pozostawiając pustkę w świecie mody.

Zdjęcia reklamowe towarzyszą nam na co dzień. Możemy je znaleźć w różnego rodzaju katalogach, folderach, cennikach, prospektach reklamowych czy na bilbordach.

Zdjęcia reklamowe

Fotografia reklamowa stawia przed fotografem określone wymagania. Zdjęcia reklamowe powinny być wyraziste, a zawarty w nich komunikat – jasny i precyzyjny. W celu uzyskania optymalnego efektu, zazwyczaj robi się kilka wersji zdjęcia danego produktu i spośród nich wybiera się najlepsze i najbardziej sugestywne.

Zdjęcia reklamowe są zwykle zdjęciami bezcieniowymi i beztłowymi (lub z tłem gładkim i jednobarwnym). Wszystkie zabiegi, wykorzystywane w fotografii reklamowej mają na celu uatrakcyjnienie fotografowanego przedmiotu oraz wywołanie przyjemnych skojarzeń myślowych u oglądającego.

Kluczową rolę spełnia więc pomysł, aranżacja kompozycji, przestrzenna i kolorystyczna organizacja fotografowanej przestrzeni.

Równie ważna jest jakość zdjęcia. Zdjęcia reklamowe muszę być ostre, mieć dużą rozdzielczość, dużą gamę tonów oraz niezauważalne ziarno.

Do niedawna fotografowie reklamowi korzystali z aparatów analogowych (wielkoformatowych i średnioformatowych). Wraz z upowszechnieniem się fotografii cyfrowej, większość z nich korzysta obecnie z aparatów cyfrowych.

Jak zrobić zdjęcia reklamowe?

1. Przed przystąpieniem do robienia zdjęcia, przygotuj szkic, zaaranżuj kilka wersji kompozycji.
2. Używaj lustrzanek cyfrowych lub analogowych aparatów średnioformatowych i wielkoformatowych. Pozwolą one na pełne kontrolowanie wszystkich elementów obrazu i w rezultacie na wykonanie zdjęcia bardzo dobrej jakości.
3. Używaj obiektywów o stałej ogniskowej.
4. Pracując w studiu, korzystaj z lamp błyskowych. Unikaj oświetlenia artystycznego, dającego głębokie cienie i półtony. W fotografii reklamowej przedmiot powinien być oświetlony równomiernie.
5. Zastanów się nad jak najkorzystniejszym ustawieniem fotografowanych przedmiotów i zapewnieniu im atrakcyjnego wyglądu. W tym celu użyć możesz podpórek, spinek, żyłek do podwieszania, zamrażarek, spryskiwaczy, etc.
6. Nie rób zdjęć przy pełnym otworze przesłony.
7. Wszystkie fotografowane elementy powinny znaleźć się w obszarze ostrości obrazu.
8. Stosuj tło (najczęściej jednobarwne i gładkie), które nie będzie kolorystycznie zbliżone do fotografowanego obiektu . Wyraźnie oddzielaj główny obiekt od reszty elementów kompozycji.