Kiedy przechowujemy w domu mniej lub bardziej wartościowe obrazy, zawsze w końcu nadchodzi taki moment, kiedy stwierdzamy, że obraz nie jest już świeży i niszczy się przez kontakt z powietrzem i innym czynnikami, takimi jak promienie słoneczne. Należy zatem zadbać o odpowiednią konserwację obrazu. Najprostszym sposobem na odświeżenie, czy odkurzenie obrazu olejnego, jest docieranie do niego starą, startą już szmatką ( ze względu na to że nowe włókna mogą pofarbować obraz, mogą go także znacznie porysować). Jeśli jednak trzymamy w domu obrazy o nieco większej wartości, nie bawmy się w samodzielne odkurzanie naszych małych dzieł sztuki, możemy zanieść je do konserwatora, który zrobi to tak, żeby nie uszkodzić obrazów. Nie możemy na pewno żadnego obrazu potraktować wodą, bo jest to zabójcza praktyka dla każdej farby i nie chodzi jedynie o to, że kolory wyblakną, ale linie mogą wtedy nawet w widoczny sposób rozmywać się. Dlatego jeśli czyścimy obraz gąbką, to tylko dobrze wyciśniętą.

Luwr to muzeum, w którym znajduje się jedna z największych ekspozycji obrazów na świecie. Obecny budynek, w którym znajdują się obrazy i inne dzieła sztuki, był kiedyś pałacem. Pierwszy raz pałac ten został zbudowany mniej więcej w dwunastym wieku, później został przebudowany licznie. Jednak oglądając obrazy możemy także natknąć się na pierwsze wzniesione mury tego zacnego budynku. Jak to często bywa z zamkami, Luwr przez jakiś czas był więzieniem. Było to w czasach, kiedy zakończyła się wojna stuletnia. Nad ostatecznym kształtem Luwru pracował między innymi Bernini czy Perrault. Obecnie możemy podziwiać zamek w pełnej krasie klasycystycznych kształtów. Szczególny podziw wzbudzają wnętrza tego pałacu. Galeria obrazów została udostępniona szerszej publiczności już w osiemnastym wieku ( w latach dziewięćdziesiątych). Otwarty wtedy został dla zwiedzających także salon Carre. Już wtedy doceniano niesamowitą historię, która przetoczyła się przez te mury. Dziedziniec, jaki znajduje się przed pałacem nazywa się dziedzińcem Napoleona.

Jeden z najciekawszych obrazów francuskiego malarza Chavannesa to obraz zatytułowany przez niego “Biedny rybak”. Obraz utrzymany jest w surowej stylistyce, mimo że widzimy w tle bogaty krajobraz. Wrażenie surowości być może sprawiają kolory użyte przez Chavannesa. Zazwyczaj ten malarz malował scen biblijne, używał ciężkich symboli religijnych, sięgał do mitologicznych korzeni naszej kultury. Obraz utrzymany jest w mdłej, bezpłciowej kolorystyce. Jedynym elementem wręcz jaskrawym, kolorowym jest dziecko, które znajduje się na lądzie. Na brzegu morza, w łódce znajduje się tytułowy rybak. Jego poza prawdopodobnie oddaje nabożne zmęczenie. Wpatruje się on w swoją sieć. W okolicach dziecka znajduje się prawdopodobnie żona rybaka, matka tego dziecka. Obraz sprawia wrażenie ponurego. Oddaje zmęczenie ludzi przedstawionych na nim. Wyjaskrawienie postaci dziecka może w świetle tej interpretacji być rysem nadziei, jaką owe dziecko może wnosić w beznadziejny świat dorosłych. Interpretację taką nasuwa tytuł obrazu nadany przez autora.

Płonąca Żyrafa to obraz Salvadora Dali, który był hiszpańskim surrealistą. Płonąca żyrafa to jedno z jego najbardziej znanych i uznanych dzieł. Tytułowa płonąca żyrafa to postać kobiety, która w niewielkich tylko częściach przypomina postać ludzką. Kobieta też nie jest żyrafą. Kobieta ta została umiejscowiona przez artystę na tle przedstawiającym nicość. Kolor tego tła jest turkusowo butelkowy. Obok wielkiej postaci wynaturzonej kobiety znajduje się całkiem naturalnych gabarytów i postaci żyrafa, która płonie żywym ogniem. Postać kobiety jest straszna. Jej ciało okryte jest tkaniną, która zdaje się do niej przylepiać. Z nieokreślonego tyłu kobiety wystają maczugi, czy jakiegoś rodzaju patyki, które mimo niepozornej nazwy zdają się przeciągać środek ciężkości obrazu na ziemię. Kobieta zdaje się uginać pod ich ciężarem, dlatego wyciąga ręce do przodu. Wyciągnięte maksymalnie ręce są obdarte ze skóry. Wszystko to sprawia, że obraz wydaje się nierealistyczny. Istotnym motywem są szuflady, które wypadają z nogi kobiety.

Jeżeli chcemy obejrzeć esencję negacji tradycyjnej sztuki malarskiej, wybierzmy się do muzeum, w którym wiszą obrazy Piotra Naliwajki. Być może nie znajdziemy w Polsce artystów, którzy bardziej zakpiliby sobie w pozytywnym słowa znaczeniu z klasycznej sztuki. Niespełna pięćdziesiąt lat temu Piotr Naliwajko stworzył razem ze swoim kompanem żeglarskim grupę malarską, która panowie nazwali Tercet Nadęty. Ich stosunek do sztuki tradycyjnej nie tyle był kpina, co swoistą negacją. Jednak jak to zwykle w przypadku takich buntowników bywa, widać na obrazach Naliwajki silne wpływy i warsztat klasyczny. Jego obrazy są w przeciwieństwie do obrazów innych artystów zaliczających się do młodego nurtu realizmu magicznego znacznie bardziej realistycznie, a warsztat sugeruje gruntowne klasyczne wykształcenie. Mówi o tym także fakt, że można znaleźć na większości jego obrazów daleko idąca metaforę do rozmaitych dzieł, malarzy pochodzących z najróżniejszych epok w malarstwie. Obecnie obrazy Naliwajki znajdują się w Niemczech.

Zdzisław Beksiński był niezwykle płodnym artystą. Trudno jednak jest znaleźć jakiekolwiek informacje o tym, jak sam komentował własne dzieła. Wiadomo jednak, że uważał on swoje grafiki, obrazy za część siebie, sposób wyrażenia siebie. Być może taka postaw implikuje nietraktowania własnych dzieł jako “dzieł sztuki”. Z drugiej jednak strony ci, którzy znali artystę osobiście twierdzą, że odcinał on się dosyć wyraźnie od traktowania swoich obrazów jako prostego odwzorowywania snu, przekazania nastroju, emocji itp. Z wielu jego obrazów wyziera głęboki katastrofizm. Ze słów przyjaciół Beksińskiego można wywnioskować, ze człowiek ten miał ciężkie życie, obfitujące w wiele rujnujących doświadczeń. Można długo prowadzić dywagacje rozpatrujące na ile obrazy Beksińskiego faktycznie pokazują to, on czuje, jednak byłyby to wycieczki stricte psychologiczne. Można powiedzieć, ze artysta sam twierdził, że jego dzieła nic nie przekazują. Być może interpretacja tychże obrazów nasunie nam się sama, zwłaszcza jeśli połączymy obraz z muzyką. Jednak nie zawsze jest to uczciwe zagranie, bo muzyka może być zbyt mocnym ilustratorem.

Jednym z najbardziej znanych i uznanych artystów w Polsce był Jacek Yerka. Jego prawdziwe personalia to Jacek Kowalski. Jest to człowiek, który skończył malarstwo na UMK w Toruniu, od lat tworzy on plakaty i obrazy, które można z czystym sumieniem zaliczyć do klasycznego nurtu realizmu magicznego. Widać w jego sztuce inspiracje naturalizmem. Jednak do inspiracji tych Jacek Kowalski wplata z powodzeniem i iście ułańską fantazją także elementy elementy surrealistyczne. Niekiedy w jego pracach możemy dostrzec jedynie chaos. Dzisiaj prace tego malarza można oglądać na całym świecie – Paryżu, Nowym Jorku, a także w Beverly Hills. Sam artysta twierdzi, że jego największa inspiracją był surrealizm wyniesiony ze wspomnień z lat dzieciństwa. Był to dla niego niesamowity czas, a duch tamtych przeżyć został przez niego umiejętnie przedstawiony na obrazach. Na pewno niebagatelne znaczenie miał fakt, że Jacek Kowalski urodził się i wychowywał w czasach, kiedy w Polsce panowała głęboka komuna…

Jacek Yerka to niewątpliwie jeden z najlepszych polskich artystów, który wybił się wśród twórców, którzy obrali realizm magiczny jako swój kierunek w sztuce. Przyjrzyjmy się jednemu z jego obrazów. Jest to obraz pozornie taki, jak wszystkie dzieła tego uznanego artysty – wyziera z niego tajemniczość, niejasne poczucie nadrealności oglądanego obrazu, a jednak pozornie obraz nie przedstawia niczego niezwykłego. Jest to obraz miasta. Na głównym planie są budynki i zajmują one właściwie cała płaszczyznę obrazu. Są to budynki wysokie, między którymi wije się okrągła, wąska uliczka. Obraz jest pełen niejasności, przez co możemy swobodnie tworzyć sobie rozmaite interpretacje tego, co widzimy. Pomiędzy budynkami w owym mieście, którego budynki są szare, acz sprawiają wrażenie przytulnych, jedzie sobie tramwaj. Być może za sprawą właśnie tramwaju odnosimy niejasne wrażenie absurdalności całej sceny. Niemożliwe jest bowiem, żeby długi i mało zwrotny tramwaj mógł tak krążyć malutkimi uliczkami pełnymi zakrętów.

Realizm magiczny to osobliwy kierunek w sztuce, który narodził się w okolicach dwudziestego wieku. Przedstawicielem realizmu magicznego w malarstwie jest na przykład Jacek Yerka. Z obrazów tego artysty, który skończył toruńską ASP, wyziera surrealizm w pełnym tego słowa znaczeniu. Malarstwo magiczne czerpie z malarstwa metafizycznego. Prekursorem realizmu magicznego był Carel Willink, którego najlepsze czasy twórczości przypadały na około lata trzydzieste dwudziestego wieku. Obrazy należące do gatunku realizmu magicznego na pozór są realne, odwzorowują na przykład przedmioty z rzeczywistego świata. Jednak na obrazach tych daje się wyczuć pewne napięcie, które nie jest spowodowane bynajmniej żadna nienormalnością, jaka mogłaby istnieć na nich. Napięcie rodzi się z dziwnych, trudnych do uchwycenia gołym okiem kontrastach, na złożeniu niepasujących do siebie jakby elementów. Taki jest na przykład obraz Jacka Yerki – Música Natural. Warto także zobaczyć resztę obrazów tego artysty.

Malarstwo to jedna z dziedzin sztuki, jest to jedna ze sztuk plastycznych. Na całym świecie funkcjonuje mnóstwo malarzy, którzy oferują nam nasze dzieła. Jak jednak wybrać te, które sa wartościowe nie tylko dla naszego niewprawnego niekiedy oka, ale także dla znawców sztuki? Na to pytanie trudno jest odpowiedzieć amatorom. Niekiedy potrzebne są lata studiowania sztuki, żeby móc docenić tak naprawdę kunszt takich wielkich artystów, jak Leonardo da Vinci, czy Salvador Dali, którzy, jak można byłoby się domyślać, powinni obronić się sami. Istnieje prawdziwa mnogość technik malarskich, takich jak malowanie olejem na płótnie, malowanie akwarelą… Każdy z tych sposobów malowania jest specyficzny. Można także łączyć rodzaje farb, jakich używamy do malowania obrazów. Obrazy maluje się od zawsze, odkąd człowiek po raz pierwszy był w stanie ując w dłoń kamień i sprawnie nią pokierować – tak, żeby na ścianie mogło odwzorować się to, co on chce narysować. Obserwując historie malarstwa można z łatwością zauważyć, że wyłoniły się rozmaite kierunki w sztuce malarskiej – m. in. realizm magiczny, czy klasycyzm.